← Mahabharata — Volume VII (Dutt edition)

Mahabharata — Volume VII (Dutt edition) — Chapter 4

MBh 7 4.1

नारद उवाच कर्णस्तु समवाप्यैवमस्त्रं भार्गवनन्दनात्। दुर्योधनेन सहितो मुमुदे भरतर्षभ।॥

nārada uvāca karṇastu samavāpyaivamastraṃ bhārgavanandanāt| duryodhanena sahito mumude bharatarṣabha|||

Narada Said Having thus learnt the use of weapons from Rama of Bhrigu's race, Karna began to live happily in the company of Duryodhana, O foremost of Bharata's race.

— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)

MBh 7 4.2

ततः कदाचिद् राजानः समाजग्मुः स्वयंवरे। कलिङ्गविषये राजन् राज्ञश्चित्राङ्गदस्य च॥

tataḥ kadācid rājānaḥ samājagmuḥ svayaṃvare| kaliṅgaviṣaye rājan rājñaścitrāṅgadasya ca||

Once on a time, O monarch, many kings went to a Svayamvara at the capital of Chitrangada, the king of the Kalingas.

— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)

MBh 7 4.3

श्रीमद्राजपुरं नाम नगरं तत्र भारत। राजानः शतशस्तत्र कन्यार्थे समुपागमन्॥

śrīmadrājapuraṃ nāma nagaraṃ tatra bhārata| rājānaḥ śataśastatra kanyārthe samupāgaman||

That prosperous city, O Bharata, was known by the name of Rajapura. Hundreds of kings went there for securing the hand of the maiden.

— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)

MBh 7 4.4

श्रुत्वा दुर्योधनस्तत्र समेतान् सर्वपार्थिवान्। रथेन काञ्चनाङ्गेन कर्णेन सहितो ययौ॥

śrutvā duryodhanastatra sametān sarvapārthivān| rathena kāñcanāṅgena karṇena sahito yayau||

Hearing that various kings had come there, : Duryodhana also, on his golden car, proceeded there, accompanied by Karna.

— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)

MBh 7 4.5

ततः स्वयंवरे तस्मिन् सम्प्रवृत्ते महोत्सवे। समाजग्मुर्नृपतयः कन्यार्थे नृपसत्तम॥

tataḥ svayaṃvare tasmin sampravṛtte mahotsave| samājagmurnṛpatayaḥ kanyārthe nṛpasattama||

When the festivities commenced in that Svayamvara various kings, O best of kings, came there for the hand of the maiden.

— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)

MBh 7 4.6

शिशुपालो जरासंधो भीष्मको वक्र एव च। कपोतरोमा नीलश्च रुक्मी च दृढविक्रमः॥ शृगालश्च महाराजः स्त्रीराज्याधिपतिश्च यः। अशोकः शतधन्वा च भोजो वीरश्च नामतः॥

śiśupālo jarāsaṃdho bhīṣmako vakra eva ca| kapotaromā nīlaśca rukmī ca dṛḍhavikramaḥ|| śṛgālaśca mahārājaḥ strīrājyādhipatiśca yaḥ| aśokaḥ śatadhanvā ca bhojo vīraśca nāmataḥ||

There were amongst them Shisupala, Jarasandha, Bhishmaka, Vakra, Kaportroman, Nila, Rukmi of steady prowess, Shrigala who was ruler of the kingdom of females, Ashoka, Satadhanvan and the heroic king of the Bhojas.

— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)

MBh 7 4.7

एते चान्ये च बहवो दक्षिणां दिशमाश्रिताः। म्लेच्छाचार्याश्च राजानः प्राच्योदीच्यास्तथैव च॥

ete cānye ca bahavo dakṣiṇāṃ diśamāśritāḥ| mlecchācāryāśca rājānaḥ prācyodīcyāstathaiva ca||

Besides these, many others who lived in the Deccan and many preceptors of the Mlechchha tribes, and many kings from the East and the North, O Bharata, came there.

— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)

MBh 7 4.8

काञ्चनाङ्गदिनः सर्वे शुद्धजाम्बूनदप्रभाः। सर्वे भास्वरदेहाश्च व्याघ्रा इव वलोत्कटाः॥

kāñcanāṅgadinaḥ sarve śuddhajāmbūnadaprabhāḥ| sarve bhāsvaradehāśca vyāghrā iva valotkaṭāḥ||

All of them were bedecked with golden Angadas and shone resplendent like pure gold. Of shining persons they were like tigers of fierce might.

— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)

MBh 7 4.9

ततः समुपविष्टेषु तेषु राजसु भारत। विवेश रङ्गं सा कन्या धात्रीवर्षवरान्विता॥

tataḥ samupaviṣṭeṣu teṣu rājasu bhārata| viveśa raṅgaṃ sā kanyā dhātrīvarṣavarānvitā||

After all those kings had taken their seats, O Bharata, the maiden entered the arena, accompanied by her nurse and a guard of eunuchs.

— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)

MBh 7 4.10

ततः संश्राव्यमाणेषु राज्ञां नामसु भारत। अत्यकामद् धार्तराष्ट्र सा कन्या वरवर्णिनी॥

tataḥ saṃśrāvyamāṇeṣu rājñāṃ nāmasu bhārata| atyakāmad dhārtarāṣṭra sā kanyā varavarṇinī||

The names of the kings being mentioned to her that fair maiden passed by the son of Dhritarashtra as she had passed others before him.

— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)

MBh 7 4.11

दुर्योधनस्तु कौरव्यो नामर्षयत लङ्घनम्। प्रत्यषेधच्च तां कन्यामसत्कृत्य नराधिपान्॥

duryodhanastu kauravyo nāmarṣayata laṅghanam| pratyaṣedhacca tāṃ kanyāmasatkṛtya narādhipān||

Duryodhana, however, of Kuru's race could not bear that insult of self. Disregarding all the kings, he ordered the maiden to stop.

— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)

MBh 7 4.12

स वीर्यमदमत्तत्वाद् भीष्मद्रोणावुपाश्रितः। रथमारोप्य तां कन्यामाजहार नराधिपः॥

sa vīryamadamattatvād bhīṣmadroṇāvupāśritaḥ| rathamāropya tāṃ kanyāmājahāra narādhipaḥ||

Elated with the pride of power and relying upon Bhishma and Drona, king Duryodhana taking up that maiden on his car, carried her away forcibly.

— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)

MBh 7 4.13

तमन्वगाद् रथी खड्गी बद्धगोधाङ्गद्धलित्रवान्। कर्णः शस्त्रभृतां श्रेष्ठः पृष्ठतः पुरुषर्षभ॥

tamanvagād rathī khaḍgī baddhagodhāṅgaddhalitravān| karṇaḥ śastrabhṛtāṃ śreṣṭhaḥ pṛṣṭhataḥ puruṣarṣabha||

Armed with sword, clad in mail, and his fingers cased in leathern fences, Karna, that foremost of all holders of weapons, riding on his car, followed Duryodhana.

— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)

MBh 7 4.14

ततो विमर्दः सुमहान् राज्ञामासीद् युयुत्सताम्। संनह्यतां तनुत्राणि रथान् योजयतामपि॥

tato vimardaḥ sumahān rājñāmāsīd yuyutsatām| saṃnahyatāṃ tanutrāṇi rathān yojayatāmapi||

A great tumult then took place among the kings, all the whom were bent upon fighting.-Put on your coats of mail. Get the cars ready!-(These were the words that were heard).

— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)

MBh 7 4.15

तेऽभ्यधावन्त संक्रुद्धाः कर्णदुर्योधनावुभौ। शरवर्षाणि मुञ्चन्तो मेघाः पर्वतयोरिव॥

te'bhyadhāvanta saṃkruddhāḥ karṇaduryodhanāvubhau| śaravarṣāṇi muñcanto meghāḥ parvatayoriva||

Filled with ire, they pursued Karna and Duryodhana, pouring their shafts upon them like masses of clouds pouring rain upon a couple of hills.

— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)

MBh 7 4.16

कर्णस्तेषामापततामेकैकेन शरेण ह धषि च शरवातान् पातयामास भूतले॥

karṇasteṣāmāpatatāmekaikena śareṇa ha dhaṣi ca śaravātān pātayāmāsa bhūtale||

As they thus pursued them, Karna struck down their bows and arrows on the ground, each with a single arrow.

— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)

MBh 7 4.17

ततो विधनुष: कांश्चित् कांश्चिदुद्यतकार्मुकान्। कांश्चिच्चोद्वहतो बाणान् रथशक्तिगदास्तथा॥

tato vidhanuṣa: kāṃścit kāṃścidudyatakārmukān| kāṃściccodvahato bāṇān rathaśaktigadāstathā||

Amongst them some were deprived of bow, some rushed bow in hand, some were on the point of discharging their arrows, and some pursued them, armed with darts and maces.

— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)

MBh 7 4.18

लाघवाद् व्याकुलीकृत्य कर्णः प्रहरतां वरः। हतसूतांश्च भूयिष्ठानवजिग्ये नराधिपान्॥

lāghavād vyākulīkṛtya karṇaḥ praharatāṃ varaḥ| hatasūtāṃśca bhūyiṣṭhānavajigye narādhipān||

Endued with great lightness of hands, Karna, that foremost of all strikers, assailed them all. He deprived many kings of their drivers, and thus defeated them.

— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)

MBh 7 4.19

ते स्वयं वाहयन्तोऽश्वान् पाहि पाहीति वादिनः। व्यपेयुस्ते रणं हित्वा राजानो भग्नमानसाः॥

te svayaṃ vāhayanto'śvān pāhi pāhīti vādinaḥ| vyapeyuste raṇaṃ hitvā rājāno bhagnamānasāḥ||

They then themselves took up the reins of their horses, and saying.-Go away, go away-turned away from the battle with depressed hearts.

— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)

MBh 7 4.20

दुर्योधनस्तु कर्णेन पाल्यमानोऽभ्ययात् तदा। हृष्टः कन्यामुपादाय नगरं नागसाह्वयम्॥

duryodhanastu karṇena pālyamāno'bhyayāt tadā| hṛṣṭaḥ kanyāmupādāya nagaraṃ nāgasāhvayam||

Protected by Karna, Duryodhana also came away, with a gladdened heart, bringing with him the maiden to Hastinapura.

— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)