Mahabharata — Volume VI (Dutt edition) — Chapter 151
MBh 6 151.1
वैशम्पायन उवाच एवं तदभवद् युद्धं तुमुलं जनमेजय। यत्र दुःखान्वितो राजा धृतराष्ट्रोऽब्रवीदिदम्॥
vaiśampāyana uvāca evaṃ tadabhavad yuddhaṃ tumulaṃ janamejaya| yatra duḥkhānvito rājā dhṛtarāṣṭro'bravīdidam||
Vaishampayana said "Thus, O Janamejaya, did that terrible battle take place. King Dhritarashtra, in great sorrow, said thus about it.
— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)
MBh 6 151.2
धृतराष्ट्र उवाच रामं संनिहितं दृष्ट्वा गदायुद्ध उपस्थिते। मम पुत्रः कथं भीम प्रत्ययुध्यत संजय॥
dhṛtarāṣṭra uvāca rāmaṃ saṃnihitaṃ dṛṣṭvā gadāyuddha upasthite| mama putraḥ kathaṃ bhīma pratyayudhyata saṃjaya||
Dhritarashtra said Beholding Rama approach that spot, when the mace-fight was about to take place, how, O Sanjaya, did my son fight with Bhima?'
— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)
MBh 6 151.3
संजय उवाच रामसांनिध्यमासाद्य पुत्रो दुर्योधनस्तव। युद्धकामो महाबाहुः समहष्यत वीर्यवान्॥
saṃjaya uvāca rāmasāṃnidhyamāsādya putro duryodhanastava| yuddhakāmo mahābāhuḥ samahaṣyata vīryavān||
Sanjaya said Beholding the presence of Rama, your valiant son Duryodhana of mighty arms, desirous of battle, was gladdened.
— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)
MBh 6 151.4
दृष्टवा लागलिनं राजा प्रत्युत्थाय च भारत। प्रीत्या परमया युक्तः समभ्यर्च्य यथाविधि॥ आसनं च ददौ तस्मै पर्यपृच्छदनामयम्।
dṛṣṭavā lāgalinaṃ rājā pratyutthāya ca bhārata| prītyā paramayā yuktaḥ samabhyarcya yathāvidhi|| āsanaṃ ca dadau tasmai paryapṛcchadanāmayam|
Seeing Vala, king Yudhishthira, O Bharata, stood up and duly and gladly honored him. He gave him a seat and enquired after his welfare.
— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)
MBh 6 151.5
ततो युधिष्ठरं रामो वाक्यमेतदुवाच ह॥ मधुरं धर्मसंयुक्तं शूराणां हितमेव च। मया श्रुतं कथयतामृषीणां राजसत्तम॥ कुरुक्षेत्रं परं पुण्यं पावनं स्वर्गमेव च। दैवतैऋषिभिर्जुष्टं ब्राह्मणैश्च महात्मभिः॥
tato yudhiṣṭharaṃ rāmo vākyametaduvāca ha|| madhuraṃ dharmasaṃyuktaṃ śūrāṇāṃ hitameva ca| mayā śrutaṃ kathayatāmṛṣīṇāṃ rājasattama|| kurukṣetraṃ paraṃ puṇyaṃ pāvanaṃ svargameva ca| daivataiṛṣibhirjuṣṭaṃ brāhmaṇaiśca mahātmabhiḥ||
Rama then answered Yudhisthira, in these sweet and righteous words, viz.-I have heard it said by the Rishis, O best of kings, that Kurukshetra is a highly sacred and sindestroying spot, equal to heaven itself, worshipped of gods and Rishis and great Brahmanas.
— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)
MBh 6 151.6
तत्र वै योत्स्यमाना य देहं त्यक्ष्यन्ति मानवाः। तेषां स्वर्गे ध्रुवो वासः शक्रेण सह मारिष॥
tatra vai yotsyamānā ya dehaṃ tyakṣyanti mānavāḥ| teṣāṃ svarge dhruvo vāsaḥ śakreṇa saha māriṣa||
Those men that renounce their bodies, while engaged in battle on this field, are sure to live in heaven with Shakra himself.
— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)
MBh 6 151.7
तस्मात् समन्तपञ्चकमितो याम द्रुतं नृप। प्रथितोत्तरवेदी सा देवलोके प्रजापतेः॥
tasmāt samantapañcakamito yāma drutaṃ nṛpa| prathitottaravedī sā devaloke prajāpateḥ||
I shall for this, O king, speedily proceed to Samantapancka. In the celestial region that spot is known as the northern (sacrificial) altar of Brahman, the Lord of all creatures.
— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)
MBh 6 151.8
तस्मिन् महापुण्यतमे त्रैलोक्यस्य सनातने। संग्रामे निधनं प्राप्य ध्रुवं स्वर्गे भविष्यति॥
tasmin mahāpuṇyatame trailokyasya sanātane| saṃgrāme nidhanaṃ prāpya dhruvaṃ svarge bhaviṣyati||
He that breathes his last in battle on that eternal and most sacred of spots in the three worlds, will surely obtain heaven,
— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)
MBh 6 151.9
तथेत्युक्त्वा महाराज कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः। समन्तपञ्चकं वीरः प्रायादभिमुखः प्रभुः॥
tathetyuktvā mahārāja kuntīputro yudhiṣṭhiraḥ| samantapañcakaṃ vīraḥ prāyādabhimukhaḥ prabhuḥ||
Saying-So be it-O king, Kunti's brave son, lord Yudhishthira, proceeded towards Samantapanchaka.
— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)
MBh 6 151.10
ततो दुर्योधनो राजा प्रगृह्य महतीं गदाम्। पद्भ्यामपर्षी द्युतिमानगच्छत् पाण्डवैः सह।१२।।
tato duryodhano rājā pragṛhya mahatīṃ gadām| padbhyāmaparṣī dyutimānagacchat pāṇḍavaiḥ saha|12||
King Duryodhana also, taking up his gigantic mace, angrily went on foot with the Pandavas.
— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)
MBh 6 151.11
तथाऽऽयान्तं गदाहस्तं वर्मणा चापि दंशितम्। अन्तरिक्षचरा देवाः साधु साध्वित्यपूजयन्॥ वातिकाचारणा ये तु दृष्ट्वा ते हर्षमागताः। स पाण्डवैः परिवृतः कुरुराजस्तवात्मजः॥ मत्तस्येव गजेन्द्रस्य गतिमास्थाय सोऽव्रजत्। ततः शङ्खनिनादेन भेरीणां च महास्वनैः॥ सिंहनादैश्च शूराणां दिशः सर्वाः प्रपूरिताः।
tathā''yāntaṃ gadāhastaṃ varmaṇā cāpi daṃśitam| antarikṣacarā devāḥ sādhu sādhvityapūjayan|| vātikācāraṇā ye tu dṛṣṭvā te harṣamāgatāḥ| sa pāṇḍavaiḥ parivṛtaḥ kururājastavātmajaḥ|| mattasyeva gajendrasya gatimāsthāya so'vrajat| tataḥ śaṅkhaninādena bherīṇāṃ ca mahāsvanaiḥ|| siṃhanādaiśca śūrāṇāṃ diśaḥ sarvāḥ prapūritāḥ|
While going thus, armed with mace and clad in armour, the celestial in the sky applauded him, saying-Excellent, excellent! Sceing the Kuru king, the Charanas became filled with delight. Surrounding by the Pandavas, your son, the Kuru king proceeded, like an infuriate elephant. All the points of the compass were filled with the blare of conchs and the sounds of drums and the leonine roars of heroes.
— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)
MBh 6 151.12
ततस्ते तु कुरुक्षेत्रं प्राप्ता नरवरोत्तमाः॥ प्रतीच्यभिमुखं देशं यथोद्दिष्टं सुतेन ते।
tataste tu kurukṣetraṃ prāptā naravarottamāḥ|| pratīcyabhimukhaṃ deśaṃ yathoddiṣṭaṃ sutena te|
Proceeding with face westwards to the appointed spot, with your son (in their midst), they spread themselves on all sides when they reached it.
— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)
MBh 6 151.13
दक्षिणेन सरस्वत्याः स्वयनं तीर्थमुत्तमम्॥ तस्मिन् देशे त्वनिरिणे ते तु युद्धमरोचयन्।
dakṣiṇena sarasvatyāḥ svayanaṃ tīrthamuttamam|| tasmin deśe tvaniriṇe te tu yuddhamarocayan|
That was an excellent Tirtha on the southern side of the Sarasvati. The ground there was not sandy, and was therefore, selected for the battle.
— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)
MBh 6 151.14
ततो भीमो महाकोटिं गदां गृह्याथ वर्मभृत्॥ बिभ्रद्रूपं महाराज सदृशं हि गरुत्मतः।
tato bhīmo mahākoṭiṃ gadāṃ gṛhyātha varmabhṛt|| bibhradrūpaṃ mahārāja sadṛśaṃ hi garutmataḥ|
Clad in armour, and armed with his gigantic thick mace Bhima, O king, assumed the form of mighty Garuda.
— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)
MBh 6 151.15
अवबद्धशिरस्त्राणः संख्ये काञ्चनवर्मभृत्॥ रराज राजन् पुत्रस्ते काञ्चनः शैलराडिव।
avabaddhaśirastrāṇaḥ saṃkhye kāñcanavarmabhṛt|| rarāja rājan putraste kāñcanaḥ śailarāḍiva|
With head-gear on his head, and wearing a golden armour licking the corners of his mouth, O king, with eyes redened in wrath, and breathing hard, your son on that field, O king, shone like the golden Sumeru.
— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)
MBh 6 151.16
वर्मभ्यां संयतौ वीरौ भीमदुर्योधनावुभौ॥ संयुगे च प्रकाशेते संरब्धाविव कुञ्जरौ।
varmabhyāṃ saṃyatau vīrau bhīmaduryodhanāvubhau|| saṃyuge ca prakāśete saṃrabdhāviva kuñjarau|
Those two heroes Bhima and Duryodhana, wearing armour appeaered like two elephants with anger, in battle field.
— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)
MBh 6 151.17
रणमण्डलमध्यस्थौ भ्रातरौ तौ नरर्षभौ॥ अशोभेतां महाराज चन्द्रसूर्याविवोदितौ।
raṇamaṇḍalamadhyasthau bhrātarau tau nararṣabhau|| aśobhetāṃ mahārāja candrasūryāvivoditau|
O king! In the midst of war-field both the brothers, foremost among the men were looked like a rising moon and the sun.
— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)
MBh 6 151.18
तावन्योन्यं निरीक्षेतां क्रुद्धाविव महाद्विपौ॥ दहन्तौ लोचनौ राजन् परस्परवधैषिणौ।
tāvanyonyaṃ nirīkṣetāṃ kruddhāviva mahādvipau|| dahantau locanau rājan parasparavadhaiṣiṇau|
O king! Both angrily with burning eyes wishing kill cach other, they looked like two infuriate elephants.
— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)
MBh 6 151.19
सम्प्रहृष्टमना राजन् गदामादाय कौरवः॥ सृक्किणी संलिहन् राजन् क्रोधरक्तेक्षणः श्वसन्। ततो दुर्योधनो राजन् गदामादाय वीर्यवान्॥ भीमसेनमभिप्रेक्ष्य गजो गजमिवाह्वयत्।
samprahṛṣṭamanā rājan gadāmādāya kauravaḥ|| sṛkkiṇī saṃlihan rājan krodharaktekṣaṇaḥ śvasan| tato duryodhano rājan gadāmādāya vīryavān|| bhīmasenamabhiprekṣya gajo gajamivāhvayat|
Taking up his mace, with cheerful mind, the highly energetic king Duryodhana, the son of Kuru, breathing repeatedly and looking at Bhimasena, challenged him to encounter like an elephant challenging a rival elephant.
— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)
MBh 6 151.20
अद्रिसारमयीं भीमस्तथैवादाय वीर्यवान्॥ आह्वयामास नृपति सिंह सिंहो यथा वने।
adrisāramayīṃ bhīmastathaivādāya vīryavān|| āhvayāmāsa nṛpati siṃha siṃho yathā vane|
Likewise the brave Bhima, taking up his adamantine mace, challenged the king like a lion challenging a lion. or or
— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)
MBh 6 151.21
तावुद्यतगदापाणी दुर्योधनवृकोदरौ॥ संयुगे च प्रकाशेतां गिरी सशिखराविव।
tāvudyatagadāpāṇī duryodhanavṛkodarau|| saṃyuge ca prakāśetāṃ girī saśikharāviva|
Duryodhana and Bhima, with uplifted maces, shone in that battle like two mountains with tall sumınits.
— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)
MBh 6 151.22
तावुभौ समतिक्रुद्धावुभौ भीमपराक्रमौ॥ उभौ शिष्यौ गदायुद्धे रौहिणेयस्य धीमतः। उभौ सदृशकर्माणौ यमवासवयोरिव॥ तथा सदृशकर्माणौ वरुणस्य महाबलौ। वासुदेवस्य रामस्य तथा वैश्रवणस्य च॥ सदृशौ तौ महाराज मधुकैटभयोर्युधि।
tāvubhau samatikruddhāvubhau bhīmaparākramau|| ubhau śiṣyau gadāyuddhe rauhiṇeyasya dhīmataḥ| ubhau sadṛśakarmāṇau yamavāsavayoriva|| tathā sadṛśakarmāṇau varuṇasya mahābalau| vāsudevasya rāmasya tathā vaiśravaṇasya ca|| sadṛśau tau mahārāja madhukaiṭabhayoryudhi|
Both of them were highly worked up with anger; both were possessed of awful prowess; in mace encounter both were disciples of Rohini's intelligent son; both resembled each other in their feat and looked like Maya and Vasava. Endued with great strength, both resembled Varuna in achievements. Each resembling Vasudeva, Rama Vishravana's son (Ravana), they appeared O king, like Madhu and Kaitabha.
— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)
MBh 6 151.23
उभौ सदृशकर्माणौ तथा सुन्दोपसुन्दयोः॥ रामरावणयोश्चैव वालिसुग्रीवयोस्तथा।
ubhau sadṛśakarmāṇau tathā sundopasundayoḥ|| rāmarāvaṇayoścaiva vālisugrīvayostathā|
They looked like Sunda and Upasunda or Rama and Ravana or Bali and Sugriva.
— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)
MBh 6 151.24
तथैव कालस्य समौ मृत्योश्चैव परंतपौ॥ अन्योन्यमभिधावन्तौ मत्ताविव महाद्विपौ। वासितासंगमे दृप्तौ शरदीव मदोत्कटौ॥ उभौ क्रोधविषं दीप्तं वमन्तावुरगाविव।
tathaiva kālasya samau mṛtyoścaiva paraṃtapau|| anyonyamabhidhāvantau mattāviva mahādvipau| vāsitāsaṃgame dṛptau śaradīva madotkaṭau|| ubhau krodhaviṣaṃ dīptaṃ vamantāvuragāviva|
Those two of foes appeared like Kala and Mrityu. They then ran towards each other like two infuriate elephants; elated with pride and maddened with passion in the season of autumn and longing for the companionship of a she-elephant in her season. Each appeared to vomit upon the other the poison of his wrath like two fiery serpents.
— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)
MBh 6 151.25
अन्योन्यमभिसंरब्धौ प्रेक्षमाणावरिंदमौ॥ उभौ भरतशार्दूलौ विक्रमेण समन्वितौ।
anyonyamabhisaṃrabdhau prekṣamāṇāvariṃdamau|| ubhau bharataśārdūlau vikrameṇa samanvitau|
Those two chastisers of foes looked angrily upon each other. Both were foremost of Bharata's race, endued with great prowess.
— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)
MBh 6 151.26
सिंहाविव दुराधर्षों गदायुद्धविशारदौ॥ नखदंष्ट्रायुधौ वीरौ व्याघ्राविव दुरुत्सहौ। प्रजासंहरणे क्षुब्धौ समुद्राविव दुस्तरौ॥ लोहिताङ्गाविव क्रुद्धो प्रतपन्तौ महारथौ। पूर्वपश्चिमजौ मेघौ प्रेक्षमाणावरिंदमौ॥ गर्जमानौ सुविषमं क्षरन्तौ प्रादृषीव हि। रश्मियुक्तौ महात्मानौ दीप्तिमन्तौ महाबलौ॥ ददृशाते कुरुश्रेष्ठौ कालसूर्याविवोदितौ।
siṃhāviva durādharṣoṃ gadāyuddhaviśāradau|| nakhadaṃṣṭrāyudhau vīrau vyāghrāviva durutsahau| prajāsaṃharaṇe kṣubdhau samudrāviva dustarau|| lohitāṅgāviva kruddho pratapantau mahārathau| pūrvapaścimajau meghau prekṣamāṇāvariṃdamau|| garjamānau suviṣamaṃ kṣarantau prādṛṣīva hi| raśmiyuktau mahātmānau dīptimantau mahābalau|| dadṛśāte kuruśreṣṭhau kālasūryāvivoditau|
In mace encounters those two scorchers of foes were invincible like lion. Those heroes were unbearable like two tigers having teeth and claws. They were like two uncrossable and furious oceans, or like two angry Suns risen for consuming everything. Those two powerful car-warriors looked like an Eastern and a Western cloud agitated by the wind, roaring awfully and pouring torrents of rain in the rainy season. Those two great and powerful heroes, both possessed of great effulgence, looked like two Suns risen at the hour of the Universal dissolution.
— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)
MBh 6 151.27
व्याघ्राविव सुसंरब्धौ गर्जन्ताविव तोयदौ॥ जहषाते महाबाहू सिंहकेसरिणाविवा जगाविव सुसंरब्धौ ज्वलिताविव पावकौ॥ ददृशाते महात्मानौ सशृङ्गाविव पर्वतौ। रोषात् प्रस्फुरमाणोष्ठौ निरीक्षन्तौ परस्परम्॥ तौ समेतौ महात्मानौ गदाहस्तौ नरोत्तमौ।
vyāghrāviva susaṃrabdhau garjantāviva toyadau|| jahaṣāte mahābāhū siṃhakesariṇāvivā jagāviva susaṃrabdhau jvalitāviva pāvakau|| dadṛśāte mahātmānau saśṛṅgāviva parvatau| roṣāt prasphuramāṇoṣṭhau nirīkṣantau parasparam|| tau sametau mahātmānau gadāhastau narottamau|
Looking like two enraged tigers or like two roaring masses of clouds, they became glad like two manned lions. Like two angry or two blazing fires, those two great ones appeared like two mountains with tall summits. With lips swelling with rage and looking upon each other those two heroes, armed with maces, met each other. Both were elated with joy and each regarded the other as a worthy opponent.
— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)
MBh 6 151.28
उभौ परमसंहृष्टावुभौ परमसम्मतौ॥ सदश्वाविव हेषन्तौ बृहन्ताविव कुञ्जरौ।
ubhau paramasaṃhṛṣṭāvubhau paramasammatau|| sadaśvāviva heṣantau bṛhantāviva kuñjarau|
Duryodhana and Vrikodara then resembled two good horses neighing at each other, or two elephants grunting at each other.
— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)
MBh 6 151.29
वृषभाविव गर्जन्तौ दुर्योधनवृकोदरौ॥ दैत्याविव बलोन्मत्तौ रेजतुस्तौ नरोत्तमौ। ततो दुर्योधनो राजन्निदमाह युधिष्ठिरम्॥ भ्रातृभिः संहितं चैव कृष्णेन च महात्मना। रामेणामितवीर्येण वाक्यं शौटीर्यसम्मतम्॥
vṛṣabhāviva garjantau duryodhanavṛkodarau|| daityāviva balonmattau rejatustau narottamau| tato duryodhano rājannidamāha yudhiṣṭhiram|| bhrātṛbhiḥ saṃhitaṃ caiva kṛṣṇena ca mahātmanā| rāmeṇāmitavīryeṇa vākyaṃ śauṭīryasammatam||
Those two foremost of men then shone like a couple of Daityas swelling with pride. The Duryodhana, O king, said these haughty words unto Yudhishthira in the midst of his brothers and of the great Krishna and Rama.
— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)
MBh 6 151.30
केकयैः सृञ्जयैर्दृप्तं पञ्चालैश्च महात्मभिः । इदं व्यवसितं युद्धं मम भीमस्य चोभयोः॥ उपोपविष्टाः पश्यध्वं सहितैनूपपुङ्गवैः। श्रुत्वा दुर्योधनवचः प्रत्यपद्यन्त तत्तथा॥ ततः समुपविष्टं तत् सुमहद्रजमण्डलम्। विराजमानं ददृशे दिवीवादित्यमण्डलम्॥
kekayaiḥ sṛñjayairdṛptaṃ pañcālaiśca mahātmabhiḥ | idaṃ vyavasitaṃ yuddhaṃ mama bhīmasya cobhayoḥ|| upopaviṣṭāḥ paśyadhvaṃ sahitainūpapuṅgavaiḥ| śrutvā duryodhanavacaḥ pratyapadyanta tattathā|| tataḥ samupaviṣṭaṃ tat sumahadrajamaṇḍalam| virājamānaṃ dadṛśe divīvādityamaṇḍalam||
Protected by the Kaikeyas and the Srinjayas and the great Panchalas, behold you with all these leading kings, seated together, this encounter that is about to take place between me and Bhima!-Hearing these words of Duryodhana, they did as requested. Then those kings sat down and shone like celestials in heaven.
— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)
MBh 6 151.31
तेषां मध्ये महाबाहुः श्रीमान् केशवपूर्वजः। उपविष्टो महाराज पूज्यमानः समन्ततः॥
teṣāṃ madhye mahābāhuḥ śrīmān keśavapūrvajaḥ| upaviṣṭo mahārāja pūjyamānaḥ samantataḥ||
In the midst of that assemblage the mightyarmed and beautiful elder brother of Keshava, O king, as he sat down, was all adored by all around him.
— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)
MBh 6 151.32
शुशुभे राजमध्यस्थो नीलवासाः सितप्रभः। नक्षत्रैरिव सम्पूर्णो वृतो निशि निशाकरः॥
śuśubhe rājamadhyastho nīlavāsāḥ sitaprabhaḥ| nakṣatrairiva sampūrṇo vṛto niśi niśākaraḥ||
In the midst of those kings, Baladeva clad in blue raiment and possessed of a fair complexion shone like the full moon surrounded in the night by thousands of stars.
— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)
MBh 6 151.33
तौ तथा तु महाराज गदाहस्तौ सुदुःसहौ। अन्योन्यं वाग्भिरुग्राभिस्तक्षमाणौ व्यवस्थितौ॥
tau tathā tu mahārāja gadāhastau suduḥsahau| anyonyaṃ vāgbhirugrābhistakṣamāṇau vyavasthitau||
Meanwhile those two heroes, O king, both armed with maces, and both unbearable by foes, stood there, exasperating each other with fierce speeches.
— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)
MBh 6 151.34
अप्रियाणि ततोऽन्योन्यमुक्त्वा तौ कुरुसत्तमौ। उदीक्षन्तौ स्थितौ तत्र वृत्रशक्रौ यथाऽऽहवे॥
apriyāṇi tato'nyonyamuktvā tau kurusattamau| udīkṣantau sthitau tatra vṛtraśakrau yathā''have||
Having addressed each other with unpleasant words, those two heroes of Kuru's race stood, looking angrily upon each other, like Shakra and Vritra in fight."
— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)