← Mahabharata — Volume II (Dutt edition)

Mahabharata — Volume II (Dutt edition) — Chapter 136

MBh 2 136.1

लोमश उवाच चक्रम्यमाणः स तदा यवक्रीरकुतोभयः। जगाम माधवे मासि रैभ्याश्रमपदं प्रति॥शा

lomaśa uvāca cakramyamāṇaḥ sa tadā yavakrīrakutobhayaḥ| jagāma mādhave māsi raibhyāśramapadaṃ prati||śā

Lomasha said: One day in the month of Vaisaka Yavakrit, while fearlessly wandering about, came to the hermitage of Raibhya.

— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)

MBh 2 136.2

स ददर्शाश्रमे रम्ये पुष्पितदुमभूषिते। विचरन्तीं स्नुषां तस्य किन्नरीमिव भारत॥

sa dadarśāśrame ramye puṣpitadumabhūṣite| vicarantīṃ snuṣāṃ tasya kinnarīmiva bhārata||

O descendant of Bharata, he saw in that charming hermitage adorned with blossoming trees the daughter-in-law of Raibhya who was like a Kinnari.

— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)

MBh 2 136.3

यवक्रीस्तामुवाचेदमुपातिष्ठस्व मामिति। निर्लज्जो लज्जया युक्तां कामेन हतचेतनः॥

yavakrīstāmuvācedamupātiṣṭhasva māmiti| nirlajjo lajjayā yuktāṃ kāmena hatacetanaḥ||

Having lost his sense through desire, he shamelessly spoke to that bashful maiden saying, “Be attached to me."

— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)

MBh 2 136.4

सा तस्य शीलमाज्ञाय तस्माच्छापाच्च बिभ्यती। तेजस्वितां च रैभ्यस्य तथेत्युक्त्वाऽऽजगाम ह॥

sā tasya śīlamājñāya tasmācchāpācca bibhyatī| tejasvitāṃ ca raibhyasya tathetyuktvā''jagāma ha||

Knowing his character and fearing his course and thinking (also) of the great power of Raibhya, she said, “Be it so" (then) and she went to him.

— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)

MBh 2 136.5

तत एकान्तमुन्नीय मज्जयामास भारत। आजगाम तदा रैभ्यः स्वमाश्रममरिदमा।५।।

tata ekāntamunnīya majjayāmāsa bhārata| ājagāma tadā raibhyaḥ svamāśramamaridamā|5||

O descendant of Bharata, then taking him in private, she kept him hidden. O chastiser of foes, (some time after) Raibhya returned to his hermitage.

— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)

MBh 2 136.6

रुदतीं च स्नुषां दृष्ट्वा भार्यामाः परावसोः। सान्त्वयश्लक्ष्णया वाचा पर्यपृच्छद् युधिष्ठिर॥

rudatīṃ ca snuṣāṃ dṛṣṭvā bhāryāmāḥ parāvasoḥ| sāntvayaślakṣṇayā vācā paryapṛcchad yudhiṣṭhira||

O Yudhishthira, seeing his daughter-in-law, Paravasu's wife in tears, he consoled her with sweet words and asked her the cause of her grief,

— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)

MBh 2 136.7

सा तस्मै सर्वमाचष्ट यवक्रीतभाषितं शुभा। प्रत्युक्तं च यवक्रीतं प्रेक्षापूर्वं तथाऽऽत्मना॥

sā tasmai sarvamācaṣṭa yavakrītabhāṣitaṃ śubhā| pratyuktaṃ ca yavakrītaṃ prekṣāpūrvaṃ tathā''tmanā||

That blessed damsel told him all that Yavakrit had spoken to her and also what she herself had cleverly said to him.

— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)

MBh 2 136.8

शृण्वानस्यैव रैभ्यस्य यवक्रीत विचेष्टितम्। दहन्निव तदा चेतः क्रोधः समभवन्महान्॥

śṛṇvānasyaiva raibhyasya yavakrīta viceṣṭitam| dahanniva tadā cetaḥ krodhaḥ samabhavanmahān||

Having heard of this gross misbehaviour of Yavakrit, Raibhya's heart burnt as if in fire and he was filled with great anger.

— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)

MBh 2 136.9

स तदामन्युनाऽऽविष्टस्तपस्वी कोपनो भृशम्। अवलुच्य जटामेकां जुहावाग्नौ सुसंस्कृते॥

sa tadāmanyunā''viṣṭastapasvī kopano bhṛśam| avalucya jaṭāmekāṃ juhāvāgnau susaṃskṛte||

Thereupon that great ascetic of wrathful temper, inflamed with anger, tore off a matted lock of his head and with proper rites offered it to the fire.

— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)

MBh 2 136.10

ततः समभवन्नारी तस्या रूपेण सम्मिता। अवलुच्यापरां चापि जुहावाग्नौ जटां पुनः॥

tataḥ samabhavannārī tasyā rūpeṇa sammitā| avalucyāparāṃ cāpi juhāvāgnau jaṭāṃ punaḥ||

Thereupon rose out of it a female exactly resemble his daughter-in-law. He then again tore off another lock and offered it to the fire.

— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)

MBh 2 136.11

ततः समभवद् रक्षो घोराक्षं भीमदर्शनम्। अब्रूतां तौ तदा रैभ्यं किं कार्यं करवावहै॥

tataḥ samabhavad rakṣo ghorākṣaṃ bhīmadarśanam| abrūtāṃ tau tadā raibhyaṃ kiṃ kāryaṃ karavāvahai||

Thereupon rose out of it a fearful Rakshasha of fearful eyes. Those two then spoke thus to Raivya, “What are we to do?"

— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)

MBh 2 136.12

तावब्रवीदृषिः क्रुद्धो यवक्रीर्वध्यतामिति। जग्मतुस्तौ तथेत्युक्त्वा यवक्रीतजिघांसया॥

tāvabravīdṛṣiḥ kruddho yavakrīrvadhyatāmiti| jagmatustau tathetyuktvā yavakrītajighāṃsayā||

Thereupon the Rishi said to them in anger, “Go and kill Yavakrit.” (Having been thus ordered) those two said, “Be it to” and went away with the intention of killing Yavakrit.

— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)

MBh 2 136.13

ततस्तं समुपास्थाय कृत्या सृष्टा महात्मना। कमण्डलुं जहारास्य मोहयित्वेव भारत॥

tatastaṃ samupāsthāya kṛtyā sṛṣṭā mahātmanā| kamaṇḍaluṃ jahārāsya mohayitveva bhārata||

O descendant of Bharata, the female whom the high-souled Rishi created robbed with her charms the sacred water-pot of Yavakrit.

— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)

MBh 2 136.14

उच्छिष्टं तु यवक्रीतमपकृष्टकमण्डलुम्। तत उद्यतशूलः स राक्षसः समुपाद्रवत्॥

ucchiṣṭaṃ tu yavakrītamapakṛṣṭakamaṇḍalum| tata udyataśūlaḥ sa rākṣasaḥ samupādravat||

The Rakshasha with uplifted spear rushed upon Yavakrit who was robbed of his waterpot and who had thus become unclean.

— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)

MBh 2 136.15

तमापतन्तं सम्प्रेक्ष्य शूलहस्तं जिघांसया। यवक्री: सहसोत्थाय प्राद्रवद् येन वै सरः॥

tamāpatantaṃ samprekṣya śūlahastaṃ jighāṃsayā| yavakrī: sahasotthāya prādravad yena vai saraḥ||

Seeing him coming with the uplifted spear with the intention of killing him, Yavakrit suddenly rose and ran towards a tank.

— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)

MBh 2 136.16

जलहीनं सरो दृष्ट्वा यवक्रीस्त्वरितः पुनः। जगाम सरितः सर्वास्ताश्चाप्यासन् विशोषिताः॥

jalahīnaṃ saro dṛṣṭvā yavakrīstvaritaḥ punaḥ| jagāma saritaḥ sarvāstāścāpyāsan viśoṣitāḥ||

Having seen that tank to be without water, Yavakrit went to all the rivers, but they too all were dried up.

— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)

MBh 2 136.17

स काल्यमानो घोरेण शूलहस्तेन रक्षसा। अग्निहोत्रं पितुर्भीत: सहसा प्रविवेश ह॥

sa kālyamāno ghoreṇa śūlahastena rakṣasā| agnihotraṃ piturbhīta: sahasā praviveśa ha||

Being pursued by the fearful Rakshasha with the uplifted spear, he in great fear, tried to enter his father's room of the sacred fire.

— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)

MBh 2 136.18

स वै प्रविशमानस्तु शूद्रेणान्धेन रक्षिणा। निगृहीतो बलाद् द्वारि सोऽवातिष्ठत पार्थिव॥

sa vai praviśamānastu śūdreṇāndhena rakṣiṇā| nigṛhīto balād dvāri so'vātiṣṭhata pārthiva||

O king, he was there repulsed by a blind Shudra door-keeper; and he was stopped at the door and grasped by the man.

— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)

MBh 2 136.19

निगृहीतं तु शूद्रेण यवक्रीतं स राक्षसः। ताडयामास शूलेन स भिन्नहृदयोऽपतत्॥

nigṛhītaṃ tu śūdreṇa yavakrītaṃ sa rākṣasaḥ| tāḍayāmāsa śūlena sa bhinnahṛdayo'patat||

Having been thus stopped by the Shudra, (he stood motionless) and that Rakshasha hurled his spear at Yavakrit who then fell down pierced in the heart.

— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)

MBh 2 136.20

यवक्रीतं स हत्वा तु राक्षसो रैम्यमागमत्। अनुज्ञातंस्तु रैभ्येण तया नार्या सहावसत्॥

yavakrītaṃ sa hatvā tu rākṣaso raimyamāgamat| anujñātaṃstu raibhyeṇa tayā nāryā sahāvasat||

Having killed Yavakrit, that Rakshasha came back to Raivya; and being ordered by Raivya, he lived (there) with his wife (that female).

— tr. M.N. Dutt (1891–96) (public domain)